7 Ağustos 2019

Üzgünken ellerim...



Sokağa kapısı açılan
Küçük bir kulübeyim ben.
Kırık bir vazoda,
Kurutulmuş bir gül…
*
Düş kırıldı bu gece
Kalemim soğudu…
Soğuk, yalnız…
Karanlık bir odayım ben.
*
Dilimde yangın karası
Güneş sarısı bir lekeyle…
Dengesi şaşmış bir kuklanın,
Parmak uçlarında yürüyorum…
*
Tersine giyilmiş
Bir hayatın…
En sessiz,
Yürüyüşüyüm ben…
*
Bir yanımda hafız burhan çalıyor,
Bir yanımda senden bir hatıra…
Ey, Sessizliğin kasırgası!
Koyu bir mavidir,
Üzgünken ellerim…

1 yorum:

  1. Tersine giyilen hayatlar, zamanı tersten aldığında yaşamak çok uzak kalırmış insanın ruhuna. Hepimiz sokağa açılan kulübeler değil miyiz?

    İçsel bir serzeniş tadında çok güzel...

    YanıtlaSil

Bilinmez bir yol burası, adımlarım ağırlaşıyor...