12 Eylül 2018

Fakat sen bir başkasını öpüyor olacaksın.



Zihnimi bulandıran,  
Kirli ellere sahiptim. 
Akranlarım yaşarken,  
Ben her şeyi terk ederdim. 
Küçük bir çatı katı, gibi 
Dar ve köhneydi yüreğim. 
Sığdırabildiğim kim varsa, 
Zamanın içinden çekip alır, 
Mandalina ağacının gölgesinde beklerdim. 
Bu bekleyiş, 
Yaşamın ötesinde kalmış. 
Yarım binaların ve  
Yarım insanlarındı. 
Az evvel bir mermi, 
Her elleri cebinde gezen, 
Tutsak gölgelerin,  
Ayak basmaya çalıştığı yerlerde 
Yüreğime düştü… 
Ben hiçbir şey hissetmeyen, 
Ölülerin şehrinde kraldım.  
Ve bu kutuplardan, dizlerime kadar çektiğim yalnızlık… 
Bir gün son bulacaktı! eminim. 
O gün, 
Bu vücuduma hap solmuş dudaklarım  
savaşların arasından sana seslenecek; 
Fakat sen bir başkasını,  
Öpüyor olacaksın…  



Not: Rıhtım Dergi 37. Sayısında Yayınlandı...   Gitmek için...
                    



4 yorum:

Bilinmez bir yol burası, adımlarım ağırlaşıyor...